Μιθριδατιστήκαμε λοιπόν...

 Μιθριδατιστήκαμε λοιπόν με τα πάντα. Ποτίσαμε τους εαυτούς μας με έρωτες και ιδιαίτερες στιγμές. Τόσο πολύ, ώστε τώρα φαίνονται όλα αυτά ασήμαντα.
 Αγωνιζόμασταν να βρούμε την ύψιστη συγκίνηση, τον πόνο μας - που ήταν βέβαια ο μεγαλύτερος και ο χειρότερος, μα το μόνο αποτέλεσμα ήταν να ξυπνήσουμε την επόμενη μέρα με τις ίδιες προθέσεις και υπερβάλλοντας ακόμα περισσότερο. Γιατί;
 Λες και έγινε αυτοσκοπός μας να φωτίσουμε ή και να βάλουμε σε κάδρο όλα αυτά που ανά τα χρόνια επέμεναν να είναι σκοτεινά, ντροπαλά, ήσυχα κι αναπάντεχα. Τώρα που τα έχουμε όλα εκθέματα στο σαλόνι, την τηλεόραση και τον υπολογιστή μας, τι μας μένει να κάνουμε; Τι μας μένει να νιώσουμε;
 Συνηθίσαμε τα ηλιοβασιλέματα. Όχι τα χειμωνιάτικα μουντά ηλιοβασιλέματα, τα καλοκαιρινά ζεστά ηλιοβασιλέματα των πάμπολλων χρωμάτων, που τα συσχετίσαμε μάλιστα με τον έρωτα ή τουλάχιστον το ρομαντισμό, λες και ένα φυσικό φαινόμενο θα μπορούσε να είναι ταυτόσημη έννοια ενός μόνο συναισθήματος.
 Απομυθοποιήσαμε το σεξ. Από την κατηγορία πως το σεξ δε θα 'πρεπε να 'ναι ένα ταμπού, με κάποιο τρόπο καταφέραμε να αποδεχτούμε τη χυδαιότητα σαν κάτι το καθημερινό και το αποδεκτό. Και τώρα; Δεν καυλώνουμε πια! Πόσο να σε ερεθίσει μια εικόνα που 'χει πάψει να είναι αποκαλυπτική; Πόσο μπορείς να απολαύσεις τον έρωτα, όταν με ένα κλικ μπορείς να δεις πράγματα που δε φανταζόσουν οτι μπορεί να τα κάνει ένα ανθρώπινο σώμα σ' ένα άλλο; Και, φυσικά, όλο αυτό δε σημαίνει πως δε μπορεί ο καθένας να κάνει ο,τι θέλει. Υπάρχει όμως μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο τι κάνει ο καθένας και στο τι δημοσιεύεται, σχολιάζεται και προωθείται. Ή μάλλον όχι, δεν υπάρχει. Αλλά δε θα 'πρεπε;
 Μήπως στα πλαίσια της ελευθερίας (του λόγου και γενικότερα) έχουμε κάνει το τεράστιο λάθος της ισοπέδωσης των πάντων; Μήπως τελικά είναι λάθος να κάνουμε κάθε πλευρά της ανθρώπινης μας ύπαρξης κοινή θέα, αντικείμενο σχολιασμού ή τουλάχιστον γνωστή και προσβάσιμη σε όλους; Γιατί, αν όλα είναι ολονών, για εμάς τι μένει; Αν όλοι μπορούμε να δούμε το στήθος μιας γυναίκας, τι νόημα έχει να φοράει ρούχα; Αν το ηλιοβασίλεμα έχει γίνει ο ύψιστος εκφραστής του ρομαντισμού για όλους, πόσο ρομαντικό το κάνει αυτό τελικά;
 Μιθριδατιστήκαμε λοιπόν. Λίγο-λίγο ποτιστήκαμε με ναρκωτικά, βυζιά, φόνους, έρωτες, αυτοκτονίες, παρανομία αλλά και ηθική, με πολέμους αλλά και με επαναστάσεις. Όμως, μιθριδατισμός σημαίνει ανοσία και, αν αποκτήσουμε ανοσία σε όλα αυτά, τι θα μείνει;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου