Beautiful slobs

That night I can really tell
we had a moment.
One of these when time stops
and everyone’s in tune
with the frequency the night dictates.
Two of us arguing about
constellations by the open window
the other two counting cars
going by, making up stories
about the guy reading a book
in his room opposite our own.
And there was Leonard Cohen playing
mumbling lyrics we knew
but didn’t understand yet savoured.
Savoured the breeze topless
summerly careless
ice cubes melting
smokes burning
one yawning
one sneezing
one scrolling
one rolling,
in and out of a mood
no one talked about,
a mood not to be jinxed.
In our underwear,
cross-legged, mind-tangled,
restless but slow.
And I remember wondering
If we’re to make it to that other moment,
the sole modern times phenomenon
that makes me “aw”,
city lights giving in to morning’s arrival
in a sudden change of light and colour,
as if the world’s a canvas
and the painter changed his mind.
The sole beauty of urban life,
not to be jinxed.

Νιντλ ντροπ στο μυαλό του ονειροπόλου

Μια μέρα
θα μπούμε σ’ ένα μπαρ
στο Σικάγο
και θα φοράμε μακριά ζεστά
παλτά, δεν ξέρω γιατί και
θα κάτσουμε στο μπαρ και
θα παραγγείλουμε στον μπάρμαν
μπέρμπον στρέιτ, νο τσέισερ
και σακουλάκι πίνατς
και δε θα ενδιαφερόμαστε
για το αν θα εμφανιστεί
η Τζέσικα Ράμπιτ.

κάτι θα ‘χει αλλάξει
τη μέρα αυτή και θα
με θες όπως τον πρώτο
καιρό, που ήταν και χριστούγεννα
και θα κάνουμε σεξ όρθιοι
γυμνοί με κάλτσες και θα
έχεις ρολόι,, δεν ξέρω γιατί
και θα ξαπλώνουμε μπρούμυτα
και θα το κοιτάξω και
δε θα πρέπει να φύγω να
προλάβω κάτι, θα μείνω και
μπρούμυτα θα περνάμε ωραία

Ένα πρωί δε θα ‘χω
τίποτα να κάνω. Θα ταξινομήσω
τους δίσκους μου αλφαβητικά
και μετά ανά είδος και
θα το γυρίσω σε μπύρα νωρίς
και αργά το μεσημέρι θα μου
χτυπήσεις την πόρτα και θα
απορείς, γιατί εγώ δεν έχω δίσκους
ή πικάπ, θα πιούμε μια μπύρα
ακούγοντας κάτι απλό και θα ‘χει
φως και το παράθυρο θα ‘ναι
ανοιχτό ενώ είναι χειμώνας κι έχει κρύο

Σ’ ένα αντίσκοινο στη Χαλκιδική
αφού θα ‘χουμε γεμίσει πλαστικά
μπουκάλια με άμμο, δεν ξέρω γιατί,
θα ακούμε πάλι Μάρβιν Γκέι από
ένα ηχειάκι που θα ‘χουμε δέσει
να κρέμεται μεσ’ τη σκηνή και
θα σκέφτομαι έναν παλιό συμμαθητή
και θα σκέφτεσαι κάποια
κι ενώ είναι μεσημέρι και
θα μπορούσαμε να ‘μαστε στη
θάλασσα, ξαπλώνουμε μέσα
στο αντίσκοινο-θερμοκήπιο

Θα κλωτσήσω τον καριόλη
δυνατά στο καλάμι κι ενώ
είναι πιο δυνατός, εγώ τον
νικάω γιατί μ’ έχει πιάσει
μανία που σε πιάνει από
θυμό ή από αγάπη και
οι γύρω θα ‘χουν σαστίσει,
θα είναι με το μέρος μου
και θα φύγω νικητής
ο κακός θα ‘χει μάθει
το μάθημά του και δε
θα τον φοβάμαι.

Καταστρέφω το χάι μου

Καταστρέφω το χάι μου
καταστρέφω το χάι μου
με μιαν υπενθύμιση
ή κάποιαν ανάμνηση
κακώς που θυμάμαι
τη λάθος στιγμή και
μ’ έναν έρωτα πλάι μου
χαλάω το χάι μου

καταστρέφω το χάι μου
καταστρέφω το χάι μου
σε αλκοόλ με τυλίγω
και σαν σε βιβλίο για λίγο
περνάω καλά
χωρίς να μου μοιάζω, μα
γυρίζω σελίδα, χαζεύω το χάλι μου
χαλάω το χάι μου

καταστρέφω το χάι μου
καταστρέφω το χάι μου
μεσ’ τη ροή
καλών ημερών
με πιάνει και σκέφτομαι
τον καιρό που περνάει
και πάει το χάι

καταστρέφω το χάι μου
το χάι μου
το χάι
είναι μια εξάδα αυγά που κρατάω
κι ανεβαίνω τρέχοντας μια σκάλα

Σφυρίξτε μου τραγούδια χαράς

Στο βάθος, δίπλα στην τουαλέτα
είχανε κρύψει έναν κουλοχέρη.
Ήταν Χριστούγεννα ή κάτι τέτοιο
και το μαγαζί γέμιζε και άδειαζε
και ήταν αυτός ο ένας τύπος
ψηλός, αδύνατος, σουρωμένος τύπος
που έπαιζε φρουτάκια όλο το απόγευμα
εμποδίζοντας μπροστά στην πόρτα της τουαλέτας.

Ήταν εκεί όταν έφτασα
στημένος μπροστά στον κουλοχέρη
και πού και πού παράγγελνε κι άλλη μπύρα.
Ποτέ δε νικούσε, αλλά πήγαινε
και χαλούσε χαρτονομίσματα στο μπαρ
κι ενοχλούσε στην πόρτα για την
τουαλέτα και νομίζω πως τον είδα
να φτύνει στη μοκέτα.

Το κορίτσι ένιωσε λύπηση. Για
τον τύπο. Τόση απομόνωση για
ευτελή σκοπό θα πρέπει να σημαίνει
μοναξιά.
Και ποιος σκοπός δηλαδή δεν είναι
ευτελής αναρωτήθηκα και με κοίταξε
μ’ ένα βλέμμα που μου θύμισε
τη ροχάλα στη μοκέτα και συμφώνησα

πως ο τύπος μάλλον δεν ήταν
στα καλά του αλλά κι εμείς τι κάναμε
εκεί; Ήταν Χριστούγεννα
ή κάτι τέτοιο
και το μαγαζί γέμιζε και άδειαζε
σα να αναπνέει κι εγώ
άρχισα να σκέφτομαι έναν ευτελή σκοπό
άρχισα να τον σφυρίζω για να τον θυμηθώ

και μου ‘ρθαν στο μυαλό ξαφνικά
όλοι οι κατά καιρούς σκοποί μου
και ήταν Χριστούγεννα κι εγώ καθόμουν
μακριά απ’ όλους τους σε κάποιο μπαρ
κι έπινα και δεν τους σκεφτόμουν.
Συζητούσα μηχανικά και τυχαία
και νόμιζα ξαφνικά πως μοιάζω με τον
σουρωμένο αλλά έμοιαζα με τον κουλοχέρη.

Το κουκούλι

Κάθε μέρα πηγαίνει στη δουλειά
με τα πόδια. Ποδήλατο δε λέει να
πάρει, δυο χρόνια τώρα. Δεν τον
πειράζει λέει το περπάτημα.

Το εικοσάλεπτο που περπατάει
προσπαθεί να το αξιοποιεί
απαντώντας σε ημέιλ, προσ-
περνώντας παγκάκια, ποδηλάτες

πιτσαρίες και κόφι-του-γκόου,
τυλίγοντας πού και πού
πιο σφιχτά τον εαυτό του μέσα
στη γκρίζα καμπαρντίνα.

Περπατάει και πληκτρολογεί
στέλνει μηνύματα και κανονίζει
ραντεβού, κανονίζει να βγει το βράδυ
προσπερνάει τον επαίτη

και σήμερα, που είναι ωραία μέρα
και τελείωσε νωρίς απ’ τη δουλειά
γυρνάει φουριόζος στο σπιτάκι του
να κλειστεί, να τυλιχτεί.

Και προσπερνάει και πληκτρολογεί
μηνύματα που πρέπει να στείλει
προσπερνάει και αγνοεί μηνύματα
που του ‘ρχονται και δεν τον

νοιάζει που σκουντιέται με
περαστικούς γιατί χαζεύει την οθόνη
τώρα είναι προς το τέλος
ενός τεράστιου μηνύματος

το τσεκάρει και το ξανατσεκάρει
πριν το στείλει, θέλει να ‘ναι τέλειο
αλλά πάνω που πάει να πατήσει
Αποστολή

μπουρδουκλώνεται
            στη γκρίζα καμπαρντίνα
                                   πάνω ακριβώς
                  στο πρώτο σκαλί
της πέτρινης σκάλας
που βγάζει στην πλατεία
                                  και τσακίζεται
                κατρακυλάει
       πέφτει
                    γίνεται η καμπαρτίνα
                                                κουκούλι
                                                                   και
σωριάζεται φαρδύς πλατύς στο πλακόστρωτο.

Τον κοιτάνε οι γύρω που σηκώνεται
και είναι ήρεμος και σα να μην
κουτρουβάλησε μόλις δέκα σκαλιά
βαδίζει ατάραχος προς το κινητό

ου ‘χει πέσει παραδίπλα.
Και δε θα ‘χει γίνει θέαμα, αλήθεια,
αν εκείνη τη στιγμή, στη μέση της
πλατείας δε φώναζε

«Γαμώ το Χριστό μου,
                       τώρα πρέπει
                          να το γράψω απ’ την αρχή!»

Το δαιμόνιο

Ο Τομ ισχυρίζεται
πως τα δυο καλύτερα πράγματα
στον κόσμο είναι η μουσική
κι αυτό που ο ίδιος αποκαλεί
«πούσι τζους».
Αναρωτιέμαι ποιο να είναι το
δαιμόνιο του. Τι είναι αυτό
που τον παθιάζει.

Τι τον κάνει να κοκκινίζει,
τι σκέφτεται όταν ξυπνάει,
τι είναι αυτό που άπαξ και
τον πιάσει δεν τον αφήνει
παρά μόνο όταν τον εξαντλήσει εντελώς;
Είναι η μουσική; Είναι ένα
βραδινό τζόιντ ακούγοντας Τσάρλι Πάρκερ;
Είναι μήπως το πούσι τζους;

Πούσι τζους πούσι τζους
το καλύτερο λέει πράγμα
στη ζωή.
Τι είναι όμως αυτό που
τον συγκινεί, που τον αδειάζει,
τον γεμίζει, τον ξυπνάει,
αυτό που κοιμάται με την
ελπίδα πως θα το πιάσει

αύριο, την επόμενη μέρα,
στην επόμενη ευκαιρία.
Ποιο είναι το δαιμόνιο του Τομ;
Τι είναι αυτό που ξυπνάει
μέσα του συχνά πυκνά και
το καταλαβαίνουν όλοι;
Που και να κοιμάται μέσα του
είναι πάντα εκεί;

Οι σούζες με το ποδήλατο;
Το νόημα της ζωής; Οι
ταινίες του Λιντς; Το
πούσι τζους; Η ανατολή;
Αρχαιολογικά ευρήματα ύστερης
Εποχής του χαλκού; Η αγάπη
για την οικογένειά του; Το
μπάσκετ;

Κατά καιρούς ανακαλύπτω
μερικών ανθρώπων το δαιμόνιο
αλλά πού και πού γνωρίζω
άλλους σαν τον Τομ κι
αναρωτιέμαι. Ποιο είναι
το δαιμόνιο του Τομ; Ποιο
είναι το δικό μου; Ποιο είναι το
δικό σου; Το ξέρεις;

Υπάρχει;
Όλοι έχουν ένα,
σωστά;
Δε μπορεί να μην έχουν όλοι
κάτι σαν τη μουσική ή το
πούσι τζους ή το βραδινό
τζόιντ δίπλα στο παράθυρο
ακούγοντας Τσάρλι Πάρκερ.

You are killing orangutans!

“You are killing orangutans if you buy these products!”
said the title of the video and
I found it really cruel that
it had to make me laugh while watching dying monkeys.

The absurdity
of the internet
the whole world’s
slow burn of shit knocks
on my door every day
                                 all day
through videos and speech, through ads
                                                     and media role-play.

I was walking home,
November sleet.
Something caught my eye in the
Greek-Italian restaurant
(olive oil, statues and all).
The world got me again,
                                I thought,
with this Christmas poster.
It must have been St Nicholas.
Well,
for all I knew
               it could be the Pope dressed up as Santa
or the other way around.

It was either laugh and look like a loony
or cry and take this shit home with me.
I should either
turn around and go home
I thought
or get in, order
traditional greek salad plus spaghetti carbonara
then furiously
smash the whole damn place into pieces
before dessert.

I chuckled
in my raincoat and walked on.
I didn’t dare flip a coin.

Ξυπνάω Σάββατο μεσημέρι

Δεν πλένω δόντια. Μένω με τις τσίμπλες
και με το βρακί ενώ έχει κρύο.
Βάζω να κατεβαίνει το ρέκβιεμ του Μπραμς,
κατουράω κι ανοίγω το ραδιόφωνο.
Ψέματα λέω, ποτέ δεν ακούω ραδιόφωνο.
Έχει βρέξει. Δεν ξέρω αν βρέχει ακόμα,
βουίζει το καζανάκι και το ψυγείο
και δεν ακούω τη βροχή.

Ξύπνησα με την αίσθηση πως πρέπει να βιαστώ
αλλά δε θυμάμαι γιατί και κάθομαι
σηκώνομαι κάθομαι
σηκώνομαι και ντύνομαι
και πάω στο καφέ από κάτω.
Με σερβίρουν και μου δίνουν και δώρο διαφημιστικό αναψυκτικό.
Ένας γέρος πίνει κρασί. Ίσως
το τρίτο ή το τέταρτο και
γελάει. Δε γελάει με το αστείο του σερβιτόρου.
Απ' τα ηχεία ακούγεται σιγανά μια μουσική
που δεν έχω ξανακούσει κι ούτε θα ξανακούσω. 
Το μπουκάλι χωμένο μαλακά στην άμμο και
αργά αργά βυθιζόμασταν σ' αυτήν κι εμείς.
Μιλούσαμε δυνατά.
Όλο βρίσκαμε κάτι για να μαλώσουμε.
Γελούσαμε.
Επέμενε να ψιθυρίζει.
Ένα με τη νύχτα, δεν καταλάβαινα το ύφος της.
Ψιθύριζε δίπλα μας κι εμείς συνεχίζαμε.
Και τότε, όπως συμβαίνει καμιά φορά τυχαία,
σωπάσαμε και οι τρεις ταυτόχρονα και
για πρώτη φορά ακούστηκε ο ψίθυρός της.
Κάτι μας έλεγε ξανά και ξανά
και είμαι σίγουρος πως είχε να κάνει μ' αυτά που συζητούσαμε.
Έπρεπε να ησυχάσουμε εντελώς για να την ακούσουμε,
δε θα άλλαζε τον τόνο της για χάρη μας.
Μετά ο ένας είπε κάτι.
Κάτι μικρό ίσως. Να δώσει το ρυθμό, να αρχίσει πάλι συζήτηση.
Ο άλλος σήκωσε το μπουκάλι.
Δεν ξέρω τι σκέφτονταν ακριβώς.
Κι εκείνη με τα κύματά της κάτι προσπαθούσε να μας πει
αλλά δεν ξέρω τι.

Ποντίκια

Έκοψε το χέρι του άσχημα μ' ένα χοντρό γυαλί
από ποτήρι. Έγινε η σαπουνάδα κόκκινη.
Το μπαντάρισε όπως να 'ναι και πήγε στο νοσοκομείο.
Το κόψιμο ήταν τόσο βαθύ που 'χε φανεί ο τένοντας και
φοβηθήκανε μη θέλει χειρουργείο.
Τον στείλανε τελικά αλλού. Τρεις ώρες περίμενε.

Οι ποντικοπαγίδες δούλεψαν. Έπιασε φοβερή μπόχα
μέσα στο σπίτι.
Τα βρήκε έτσι πεθαμένα και δεν άντεξε άλλο,
έπιασε κι έκανε μανιακή φασίνα κι εκεί πάνω
έκοψε και το δάχτυλό του.
Το κακό με τις ποντικοπαγίδες είναι πως τώρα
μαζεύονται και σκουλίκια.

Το φλερτ

Εγώ όλο το σκηνικό το πήρα χαμπάρι ως εξής. Σε ανύποπτο χρόνο εκσφενδονίστηκε προς το μέρος μου ένα αντικείμενο, που τελικά με βρήκε με δύναμη στο στήθος. Με την περιφερειακή μου όραση πρόλαβα να δω πως είχε έρθει από την άλλη άκρη του μπαρ. Ήταν πολύ πιθανό ο βλάκας ο Κυριάκος να ‘χε σουρώσει και να ‘κανε πλάκες με τις σερβιτόρες. Έψαξα με το βλέμμα μου στο πάτωμα να δω τι ήταν αυτό που μ’ είχε χτυπήσει. Ήταν ένας φελός.
Ο Κυριάκος πίσω από το μπαρ είχε ξεσαλώσει. Κουνούσε ένα αφρίζον μπουκάλι σαμπάνιας προς όλες τις κατευθύνσεις. Κατέβρεχε με Ντομ Περινιόν πελάτες, σερβιτόρες, τοίχους, τραπέζια, μπαρ... μετά από λίγο όλα κολλούσαν. Σε συνδυασμό μ’ αυτή την εικόνα, μου πήρε λίγη μόνο ώρα να καταλάβω πού κολλούσε αυτή η γλυκανάλατη μπαλάντα που ‘χε χώσει ανάμεσα στα συνηθισμένα του ροκάκια ο ντι-τζέυ.
Ο τύπος έστεκε γονατισμένος μπροστά στην αγαπημένη του. Είχε βάλει τα καλά του. Αυτή είχε βάλει τα κλάματα. Οι φίλοι τους απο δίπλα χειροκροτούσαν και τους βγάζανε βίντεο.
Όση Ντομ Περινιόν δεν είχε απλωθεί στις γύρω επιφάνειες, μοιραζόταν τώρα σε κομψά ποτήρια της γουλιάς. Το ευτυχές ζεύγος κερνούσε όλο το μαγαζί.
Παραμέρισα το ποτηράκι με το κέρασμα και σηκώθηκα από τη θέση μου να πάω στην τουαλέτα.
Κρίμα, κι ήμουν σίγουρος πως είχαν παιχτεί μερικά βλέμματα πριν έρθει ο γαμπρός.

Το ρομπότ

 Ο Μαξ μάντευε πως το αφεντικό του θεωρούσε χαζούς αυτούς τους συναισθηματισμούς, οπότε δεν άφηνε τη συγκίνησή του να φανεί.
 Ήταν έτοιμο.
 Κράτησε την ανάσα του καθώς συνέδεε την τεράστια πρίζα. Ρεύμα κύλησε μέσα στο Κ2-69 και τα πράσινα λεντ μάτια του άστραψαν.
 Ο Μαξ ανατρίχιασε.
 Είχε κατασκευάσει το στόμα σαν μια καταπακτή, που μπορούσε να ανοιγοκλείνει όταν το ρομπότ μιλούσε. Το στόμα ήταν σχηματισμένο σ' έναν μορφασμό μεταξύ χαμόγελου και πόνου.
 Προϊστάμενος και υπαλληλάκος έμεναν σιωπηλοί καθώς περίμεναν να ακούσουν τις πρώτες κουβέντες του ρομπότ.
 Το Κ2-69 άνοιξε το στόμα του κι έπειτα από δυο δευτερόλεπτα βρυχήθηκε: "Είναι δικαίωμά σου να έχεις τη δική σου άποψη κι εγώ το σέβομαι". Οι δυο παρατηρητές τινάχτηκαν από την εκκωφαντική ένταση κι ο Μαξ έσπευσε να χαμηλώσει το ποτενσιόμετρο του ήχου. Το ρομπότ τώρα ανοιγόκλεινε το στόμα του αργά. Κροτάλιζε τα δόντια του ετοιμάζοντας την επόμενή του φράση. Ο Μαξ και το αφεντικό του δεν ήξεραν τι να περιμένουν.
 "Καταδικάζω τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται", είπε κάπως χαμηλότερα ο σιδερένιος χρονοταξιδιώτης. Οι δύο επιτηρητές στέκονταν κάπως αμήχανα προσπαθώντας να διαβάσουν πιθανά νοήματα πίσω από τις λέξεις του ρομπότ.
 "Μόνο τέτοια λέει;", ρώτησε προβληματισμένος ο προϊστάμενος.
 "Όχι, όχι! Έχει κι άλλο! Είναι προγραμματισμένο να απαντάει σε ερωτήσεις. Να, δείτε. Κ2-69, πώς είσαι σήμερα;"
 "Καλά και σε ευχαριστώ που ρωτάς", απάντησε το ρομπότ. "Αυτή η ζέστη μας έχει ταράξει. Πού να μπει κι ο Αύγουστος."
 Ο Μαξ δεν πίστευε στ' αυτιά του. Ευτυχώς γι' αυτόν, το αφεντικό του δεν άρχισε να φωνάζει και να βρίζει.
 "Άκου Μαξ", του είπε. "Ξέρω πως έχεις βάλει την ψυχή σου σ' αυτό το πρότζεκτ, αλλά δε γίνεται άλλο. Έχουμε ήδη υπερβεί τον προβλεπόμενο προϋπολογισμό κι ακόμα δεν έχεις καταφέρει να ψαρέψεις τίποτα καλό απ' αυτά τα κωλορομπότ".
 "Μα κύριε, με όλο το θάρρος, πιστεύω πως αν, μου φαίνεται δηλαδή πώς έχουμε φτάσει κοντά στο να ανακαλύψουμε πολλά. Αν μου δώσετε λίγο χρόνο, θα μπορέσω να-"
 "Τι θα μπορέσεις; Δεν ακούς τι βλακείες λέει το ρομπότ σου; Στόχος αυτού του πρότζεκτ είναι η ανάκτηση χαμένων πληροφοριών. Το θέμα είναι να μάθουμε πώς ήταν και πώς συμπεριφέρονταν οι άνθρωποι τότε. Πώς θα γίνει αυτό αν αυτό το πράγμα μιλάει για τον καιρό;"
 "Μα αν οι άνθρωποι τότε λέγανε μόνο-"
 "Ούτε να το σκέφτεσαι Μαξ. Σε μια βδομάδα είναι το συνέδριο. Κανείς δεν πρόκειται να ενθουσιαστεί αν παρουσιάσουμε τον Παλιό Σύγχρονο άνθρωπο τόσο βαρετό και νερόβραστο". Έδειξε με το χέρι του το Κ2-69, που έμενε αμέτοχο στη συζήτηση. Ίσως δεν ήθελε να θίξει κανέναν.
 Ο Μαξ χαμήλωσε το βλέμμα του. Είχε αρχίσει να τον κυριεύει απόγνωση.
 "Κοίτα", του είπε ο προϊστάμενος, πιο ήρεμος τώρα. "Θα σου δώσω άλλες δύο μέρες. Ο Οργανισμός δεν πρόκειται να δώσει άλλα λεφτά, είσαι μόνος σου. Αν δεν κάνεις αυτό το σιδερένιο κουτί να πει καμιά κουβέντα της προκοπής, το πρότζεκτ θα ματαιωθεί".
 "Ίσως αν το ρυθμίσω για εκατό χρόνια νωρίτερα, γύρω στο 1920 ή στο '30, που οι άνθρωποι-"
 "Γνωρίζεις πολύ καλά πως η χρηματοδότηση αφορά την απεικόνιση του Παλιού Σύγχρονου ανθρώπου. Καλή τύχη".
 Αυτά είπε ο προϊστάμενος κι έφυγε δείχνοντας κάπως αναστατωμένος. Η πόρτα έκλεισε πίσω του κι ο Μαξ ξεφύσηξε. Ένιωθε φοβερά κουρασμένος. Έσκυψε με δυσκολία και τράβηξε την πρίζα. Κοίταξε τα μικρά πράσινα λεντ να σβήνουν, καθώς το Κ2-69 έπεφτε για άλλη μια φορά σε αχρησία.
 Έσπρωξε τα χοντρά του γυαλιά ψηλότερα στη μύτη και ξεβίδωσε μια απ' τις εξήντα δύο ειδικές πλακέτες που 'χε τοποθετήσει στην κοιλιά του ρομπότ.
 Κοιτάχτηκαν για λίγο με αμηχανία. Ο Μαξ ξανακατέβασε το βλέμμα του στην πλακέτα. "Θα μπορούσες να τα 'χεις πάει καλύτερα" σιγομουρμούρησε.

Ο θείος

Η μάνα μπήκε στο σπίτι κι ακούμπησε στο τραπέζι την τσάντα της και μια σακούλα. Φαινόταν κουρασμένη και είχε ιδρώσει. Σκούπισε το μέτωπό της και ψαχούλεψε να βρει το πακέτο με τα τσιγάρα. Κάτι είχε ψωνίσει από το ζαχαροπλαστείο πριν ανέβει σπίτι.
- Τι πήρες, τη ρωτάω, γλυκά;
- Και γλυκά και αλμυρά. Έτσι, για τον θείο.
- Γιατί, τι έκανε;
- Ο θείος πέθανε χθες.
Μου το 'πε αυτό καθώς βολευόταν στη σκευρωμένη πολυθρόνα της. Εγώ χαμήλωσα την ένταση της τηλεόρασης και γύρισα προς το μέρος της.
- Πώς νιώθεις;
- Ε στεναχωρήθηκα, αλλά 'ντάξει μωρέ, τώρα στα τελευταία του ήταν χάλια ο καημένος.
- Καλά, εξήντα χρονών δεν είναι ο θείος;
- Σχεδόν εβδομήντα.
- Και τι θα γίνει τώρα;
- Δεν ξέρω, θα δούμε.
Το βράδυ μας έπιασε με τον πατέρα μια λιγούρα και τα τσακίσαμε όλα, και τα γλυκά και τ' αλμυρά.

Σιωπή κρυστάλλινη

Μια μέρα καθώς περνάω, θα κοιτάξω πάνω.
Θα κοιτάξω πάνω όπως πάντα απ' όταν μετακόμισες εδώ.

Μια μέρα καθώς περνάω, θα κοιτάξω πάνω,
στο σκοτεινό σου μπαλκόνι,
στο στενό σου παράθυρο
και θα 'σαι εκεί
χαμογελαστή,
σα να γύρισε ο χρόνος πίσω,
σα να μη συνέβη τίποτα.

Τώρα χαμογελάς; Εννοώ αληθινά,
όχι καθημερινά όπως κάνεις πάντα.
Μπορείς να κοιμηθείς;
Βρίσκεις θάρρος να ξυπνάς;
Δεν ξέρω.
Το παράθυρο κλειστό,
το μπαλκόνι σκοτεινό,
κρυστάλλινη σιωπή
στο φθινοπωρινό κρύο
κι εγώ απλά περνάω.

Μια μέρα καθώς περνάω
θα μου σφυρίξεις καλημέρα.
Θα κοιτάξω πάνω
και θα φωτίζεις το μπαλκόνι χαμογελώντας,
αληθινά και καθημερινά,
όπως πάντα.

Όταν τελειώνουν τα πατατάκια στα βαρετά πάρτυ

σκέφτομαι
τον ζωγράφο – πρωταθλητή περιπτερόμπυρας
που σχεδίαζε βιτρό για εκκλησίες,
τον σκοτεινό ποιητή
που μελετούσε τ’ αγάλματα στο Λούβρο,
τον πλακατζή παοκτσή
με όσκαρ αγαρμποσύνης,
τον χασικλή λαουτιέρη
με τις αστρικές προβολές του,
τον τελειομανή δάσκαλο – συνθέτη
με τις αϋπνίες,
τον κιθαρίστα – φυσικό και κάφρο εκ φύσεως
με την πομάδα στο μαλλί,
τον μελαμψό σκιτσογράφο – ιστορικό
και ιστορικό ξερόλα,
τον ψηλέα τον Γκούφυ
τον καταθλιπτικό,
την ψυχοπαθή βιτσιόζα φεμινίστρια,
το παιδί που κάνει και πέτρα να γελάσει,
και την ηθοποιό – ξωτικό απ’ την Κοζάνη.
Αχ, ας ήταν κάποιος απ’ αυτούς εδώ...

Η μάγισσα

Μια μάγισσα με κέρναγε καφέ
στην πόλη των βροχών.
Είχε μάτια μελιά
και ήξερε τα πάντα.
Εγώ της έγραφα σιντί
κι εκείνη ετοίμαζε σερμπέτια.
Έλιωνε κουβερτούρα, μετάγγιζε λικέρ
και μου 'λεγε ιστορίες.

Ένα βράδυ μ' άφησε
να την κοιτάω να κλαίει.
Με κέρασε λίγο κονιάκ
κι έπιασε μετά να σφουγγαρίζει.
Μου είπε για το Τώρα
και μερικές άλλες σοφίες γι' αργότερα.

Την τελευταία μου μερα εκεί
- πάνε πια χρόνια -
κι αφού είχαμε πει αντίο,
με σταμάτησε στη στριφογυριστή σκάλα
και μου 'πε πως θα τα καταφέρω.

Το μεγαλύτερο πάρτυ

Μουσική θα παίζει δυνατά
θα ρέει άφθονο το αλκοόλ
- το καλύτερο πάρτυ!
Σου λέω,
τη μέρα που θα καταλάβουμε τις γυναίκες
θα κάνουμε το μεγαλύτερο,
το καλύτερο,
το πιο σπουδαίο πάρτυ.
Ή μάλλον,
ίσως και να 'ναι το χειρότερο...
θα 'μαστε μόνο άντρες.

Μίστερ Χάι-Χατ

Τυφλώθηκα
απ' τις προσπάθειές σου να λάμψεις
και δε μπορούσα πια να σε διακρίνω.
Κουφάθηκα
απ' τις φωνές σου: κρωξίματα παγωνιού
- υπόκωφες κραυγές βοήθειας.
Κουφάθηκα και δεν άκουγα πια
αν είχες τίποτα να πεις.
Μ' άρεσε να στέκομαι δίπλα σου
αλλά μ' ήθελες γύρω σου.

Τώρα σε βλέπω μόνο έξω.
Δε με χαιρετάς,
έχεις σημαντικά μέρη να πας,
ασήμαντων ποτήρια να τσουγκρίσεις.
Να νιώσεις ένας απ' αυτούς
αλλά καλύτερος, μοναδικός.
Και είσαι, το ξέρω, μοναδικός
στα κρωξίματα
και κυρίως
στις υπόκωφες κραυγές βοήθειας.

Μισοτελειωμένο

 Ο έρωτάς μας κατήντησε πια μισοτελειωμένο σωληνάριο οδοντόκρεμας.
 Κάθε μέρα τον ζουλάμε επίμονα να βγάλει κι άλλο και κάθε φορά αναρωτιόμαστε μήπως θα 'ταν καλύτερο να τα παρατούσαμε και να τον πετούσαμε στα σκουπίδια.

Καθωσπρεπειανοί

Όταν πια βαρέθηκε στο κρεβάτι, σηκώθηκε να πλυθεί. Ας χτυπήσω έναν φραπέ πρώτα, σκέφτηκε. Ή μάλλον έναν καφέ. Έτσι τον λένε το φραπέ οι καθώς πρέπει άνθρωποι. Οι καθωσπρεπειανοί. Καθωσπρεπειανοί καθωσπρεπειανοί της μαμάς σας το μουνί, σκέφτηκε αόριστα υπο την υπόκρουση του σέικερ. Σύρθηκε ως τον καναπέ κι έμεινε εκεί ως το βράδυ.