Φυλακισμένη εκφωνήτρια

 Μοιάζει σαν να κρύβει και κάτι ακόμα αυτή η φωνή. Τρεις λέξεις μόνο κάθε φορά, οι δυο πάντα ίδιες. Καμιά απάντηση.
 Κάθε φορά που μπαίνω στο αστικό, μετά από λίγο διάβασμα ή κανα δυο σκέψεις, αφήνομαι κι εγώ στη βαρεμάρα της αναμονής. Μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου, απλά υπάρχεις. Σα να σταματάει ο κόσμος και να επιστρέφει στην κανονική του ροή όταν πατήσεις ξανά τα πόδια σου στο πεζοδρόμιο. Κάθε φορά λοιπόν που μπαίνω σ' αυτό τον παράλληλο κόσμο των διαδρομών με αστικό λεωφορείο, πιάνω τον εαυτό μου να παρατηρεί τη γυναικεία φωνή που εκφωνεί τις στάσεις. Τόσο άρχωμη, τόσο άνευ ενδιαφέροντος. Σαν να μη τη νοιάζει καθόλου η ανακοίνωση που κάνει. Και βάζω στοίχημα πως έτσι είναι. Θα είναι απλώς μια κοπέλα που θα πήρε λίγα λεφτά για να πάει μια μέρα να ηχογραφήσει τη φωνή της. Ναι, αλλά πόσα λεφτά; Που τα ηχογράφησε και ποια ήταν η διαδικασία; Είπε πρώτα το "ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ" και μετά άρχισε να ηχογραφεί μια μια τις διαφορετικές στάσεις, διαβάζοντας τες από μια λίστα; Και τελικά, γιατί διάλεξαν αυτήν;
 Αν μη τι άλλο, η ώρα περνάει κάπως πιο γρήγορα στο λεωφορείο όταν έχεις κάτι να σκέφτεσαι. Αρχίζω όμως να το βαριέμαι αυτό το θέμα. Κυρίως επειδή δεν υπάρχει τρόπος να μάθω κάτι παραπάνω. Άραγε, αν μια μέρα πετύχαινα αυτή τη γυναίκα μέσα στο λεωφορείο και την άκουγα να μιλάει στο τηλέφωνο, θα αναγνώριζα τη φωνή της; Και ποιος μου 'πε οτι είναι νέα; Αυτή η φωνή θα μπορούσε να ανήκει σε μια γυναίκα από 25 έως 55 χρονών. Και τέλως πάντων, εμένα γιατί με νοιάζει τόσο; Είναι μάλλον σκέτη περιέργεια. Πάντως, κάποιες φορές - ιδίως κάτι μεσημεριανές ώρες του καλοκαιριού, που τα λεωφορεία γυρνάνε στους δρόμους άδεια σαν στοιχειωμένα και τα ξημερώματα κάθε Κυριακής που όλος ο κόσμος γυρνάει σπίτι του και στο αστικό σχεδόν δε χωράς να αναπνεύσεις - η φωνή μοιάζει σαν να κρύβει μια απόγνωση πίσω από τον τυπικό της τόνο. Σαν να θέλει να πει άλλα πράγματα' πως θέλει να πάει διακοπές ίσως, ή έστω να κλαφτεί σε κάποιον για αυτή της τη φυλακή. Πράγματι, σαν φυλακισμένη μοιάζει. Και ποιος θα την απελευθερώσει; Ποιόν περιμένει πίσω από τα ηχεία του λεωφορείου και το καντράν που γράφει τις στάσεις;
 Όταν φτάνω να σκέφτομαι πρίγκιπες που σώζουν φυλακισμένες εκφωνήτριες από ηλεκτρικά καντράν λεωφορείων, σημαίνει πως η νιρβάνα της διαδρομής με συνεπήρε υπερβολικά. Αλλά στην πραγματικότητα δε με πειράζει' έτσι έχει και κάποιο ενδιαφέρον όλη η μέρα, αρκεί να μη χάνω τη στάση μου. Το παθαίνω αρκετά συχνά αυτό...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου