Αδράττοντας

Όταν πια βαρέθηκε στο κρεβάτι, σηκώθηκε να πλυθεί. Ας χτυπήσω έναν φραπέ πρώτα, σκέφτηκε. Ή μάλλον έναν καφέ. Έτσι τον λένε το φραπέ οι καθώς πρέπει άνθρωποι. Οι καθωσπρεπειανοί. Καθωσπρεπειανοί καθωσπρεπειανοί της μαμάς σας το μουνί, σκέφτηκε αόριστα υπο την υπόκρουση του σέικερ. Σύρθηκε ως τον καναπέ κι έμεινε εκεί ως το βράδυ.

Σαν σε ποστ-ιτ #2

Κι εκείνες τις στιγμές, τις στιγμές της προηγούμενης ζωής μας, της σάπιας και μελαγχολικής, αυτές που έρχονται που και που και μας ενοχλούν (μας γαργαλούν), θα τις αντιμετωπίζουμε με οίκτο (και με λίγη ένοχη νοσταλγία).

Ληγμένα κι αμαγείρευτα

Το σπίτι μου είναι νεκροταφείο
ιδεών κι ευκαιριών.
Ανάμεσα στις ταφόπλακες φυτρώνουν
σκουπιδάκια κι αναβλητικότητα
ανθίζουνε ψιλά, αναπτήρες, τεμπελιά.

Και είναι και καταψύκτης το σπίτι μου.
Μισοτελειωμένες ζωγραφιές
αδιάβαστα λογοτεχνήματα κι αμαγείρευτα
τραγούδια και ποιήματα
παγώνουνε χειμώνα-καλοκαίρι
κι εγώ απλά τα παραμερίζω.
Δε χωράμε να περάσουμε πια εδώ μέσα.

Σαν σε ποστ-ιτ

Πόσο διαφορετικές θα ήταν οι σχέσεις των ανθρώπων αν μπορούσε να καταργηθεί η έννοια του χρόνου; Το τρομακτικό και πολυπόθητο «για πάντα» θα ήταν ταυτόσημο με το τώρα.