Η μάγισσα

Μια μάγισσα με κέρναγε καφέ
στην πόλη των βροχών.
Είχε μάτια μελιά
και ήξερε τα πάντα.
Εγώ της έγραφα σιντί
κι εκείνη ετοίμαζε σερμπέτια.
Έλιωνε κουβερτούρα, μετάγγιζε λικέρ
και μου 'λεγε ιστορίες.

Ένα βράδυ μ' άφησε
να την κοιτάω να κλαίει.
Με κέρασε λίγο κονιάκ
κι έπιασε μετά να σφουγγαρίζει.
Μου είπε για το Τώρα
και μερικές άλλες σοφίες γι' αργότερα.

Την τελευταία μου μερα εκεί
- πάνε πια χρόνια -
κι αφού είχαμε πει αντίο,
με σταμάτησε στη στριφογυριστή σκάλα
και μου 'πε πως θα τα καταφέρω.

Το μεγαλύτερο πάρτυ

Μουσική θα παίζει δυνατά
θα ρέει άφθονο το αλκοόλ
- το καλύτερο πάρτυ!
Σου λέω,
τη μέρα που θα καταλάβουμε τις γυναίκες
θα κάνουμε το μεγαλύτερο,
το καλύτερο,
το πιο σπουδαίο πάρτυ.
Ή μάλλον,
ίσως και να 'ναι το χειρότερο...
θα 'μαστε μόνο άντρες.

Μίστερ Χάι-Χατ

Τυφλώθηκα
απ' τις προσπάθειές σου να λάμψεις
και δε μπορούσα πια να σε διακρίνω.
Κουφάθηκα
απ' τις φωνές σου: κρωξίματα παγωνιού
- υπόκωφες κραυγές βοήθειας.
Κουφάθηκα και δεν άκουγα πια
αν είχες τίποτα να πεις.
Μ' άρεσε να στέκομαι δίπλα σου
αλλά μ' ήθελες γύρω σου.

Τώρα σε βλέπω μόνο έξω.
Δε με χαιρετάς,
έχεις σημαντικά μέρη να πας,
ασήμαντων ποτήρια να τσουγκρίσεις.
Να νιώσεις ένας απ' αυτούς
αλλά καλύτερος, μοναδικός.
Και είσαι, το ξέρω, μοναδικός
στα κρωξίματα
και κυρίως
στις υπόκωφες κραυγές βοήθειας.